Kellia

Σύμφωνα με διάφορους μελετητές και πηγές της βυζαντινής περιόδου, «Κελλία» ή «όρος των Κελλίων», όπως αναφέρονταν επίσης, ονομαζόταν βουνό στην Ανατολική Θεσσαλία. Κάποιοι το ταυτίζουν με το βουνό της Ζαγοράς, το Πήλιο, κάποιοι άλλοι με τον Κίσσαβο και σύμφωνα με άλλους πρόκειται για τις ενδιάμεσες αυτών κορυφές στο Μαυροβούνι, με απώτερο πάντα όριο προς τον βορρά τις εκβολές του Πηνειού και με το Αιγαίο να ακουμπά τις ρίζες τους ανατολικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ονομασία προέρχεται από τα κελιά μοναχών σε μια εκτεταμένη μοναστική πολιτεία, τοποθετημένη σε ευλογημένης φυσικής ομορφιάς πλαγιές.

Πίσω από τις κορυφές του Πηλίου και του Κισσάβου απλώνεται ο ζωοδότης Θεσσαλικός Κάμπος, προστατευμένος επί χιλιετίες από το «μυστήριο» όρος των Κελλίων, που φιλτράρει όλα όσα φέρνει ο θαλασσινός αέρας στις ανατολικές πλαγιές του, που πρώτες αντικρίζουν τον ήλιο κάθε πρωί. Κεφαλή όλης της Θεσσαλίας όμως παραμένει ο Όλυμπος, το σπίτι των αρχαίων θεών που ο μύθος λέει ότι κατέβαιναν στο Πήλιο για τις θερινές τους διακοπές.

Μέρος της μοναστικής παράδοσης παραμένει ζωντανό ακόμα και σήμερα στην Ανατολική Θεσσαλία. Τα απομεινάρια του όμως δείχνουν ότι κάποτε υπήρχε μια κοινωνία μοναστηριών εφάμιλλη αυτής του Άθω, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι και φαίνεται όταν ο βοριάς καθαρίζει τον ορίζοντα. Στα μοναστήρια μαζί με τη θρησκευτική πίστη, διατηρήθηκε και αναπτύχθηκε για αιώνες βαθιά γνώση για τα παράγωγα της φύσης – προϊόντα ζωής. Οι θρησκευτικοί κανόνες και οι τελετουργίες έβαλαν τις ελιές και φυσικά το ελαιόλαδο, που βοηθά να παραμένει ζωντανή η φλόγα των αναμνήσεων και της ελπίδας, σε θέση πρωταγωνιστών, καθόλου τυχαία άλλωστε.